غزل

به زنده یاد معصومه رضایی

سالی گذشت خوب من آخر نیامدی

همراه بال بال کبوتر نیامدی

گفتی که با بهار می آیی و عاقبت

از باغهای سبز مشجّر نیامدی

تا خواستم کمی قلمم از تو پر شود

بر صفحه های خالی دفتر نیامدی

از وصف عاشقانه و شرح تو عاجزند

این چشمهای دوخته بر در ...نیامدی

ای ملتقای بودن و ای ثقلگاه حس

 رفتی ولی زدیده و دیگر نیامدی