ای رود پر خروش که در من شناوری

می شد شبی به دیده ی من نیز بگذری

حتی در آستانه ی دریا و این علف

خوشتر ز یادها و فراتر ز باوری

کاش اینکه در حوالی هر روز و هر زمان

بالی به برجهای مجاور بگستری

من دلخوشم که روزی از آنسوی خوابها

براین مدار کهنه و کمرنگ بگذری

من دلخوشم به فلسفه ی مرگ و زیستن

من دلخوشم به اینکه تو شعری بیاوری

من دلخوشم به اینکه تو با اسم اعظمت

دستی به کار بسته ی ما هم برآوری

می خوانم از نهایت یک نیمه از شما

من دلخوشم به اینکه تو آن نیمه دیگری

                ***

غزل

کاش یک روز بیایی تو به مهمانی ما

خاطرت جمع که غیر از تو کسی اینجا نیست

راه  یابد  به حریم  دل  زندانی ما

دلت ایثار کن ای دوست که یکبار دگر

بار یابی به شبستان غزلخوانی ما

کیست آنکس که علیرغم نگاهش عمریست

پشت این پنجره کز کرده به حیرانی ما

کاش می آمد و از دورترین نقطه ی شهر

رخنه می کرد به این خواب زمستانی ما